Profesor Roger Wotton, biolog z Uniwersyteckiego College’u Londyńskiego, dokładnie przyjrzał się wizerunkom znanych z mitów i opowieści ludowych ludziom ze skrzykłami i porównał je do warunków fizjologicznych zwierząt, które potrafią latać. Po długich i żmudnych wyliczeniach, doszedł do wniosku, że znane nam anioły, nie wzniosłyby się w powietrze o własnych siłach.
Nawet pobieżne badanie dowodów z dzieł sztuki pokazuje, że anioły i cherubiny nie mogą się wznieść, nie są też zdolne do aktywnego lotu. Nawet gdyby wykorzystały lot ślizgowy, przy wznoszeniu się musiałyby być wystawione na oddziaływanie wiatrów o bardzo dużej prędkości – takich, które byłyby w stanie zdmuchnąć nawet kogoś pozbawionego skrzydeł. Interesujące jest to, że Giotto [di Bondone] namalował anioła z pojedynczym sztywnym skrzydłem, które może być przystosowaniem do lotu ślizgowego. Jeśli jednak anioły szybują, jak mogą składać i rozkładać skrzydła, by nadal pozostały sztywne?
Jak widzicie nauka wcale nie musi być nudna. Każdy przecież chciał mieć skrzykła i przy ich pomocy wyfrunąć gdzieś daleko. Niestety, jak dowiódł profesor Roger Wotton, jest fizycznie niemożliwe. Marzenia jednak warto mieć, nawet te najbardziej nierealne. Inna sprawa, że naukowcy zajmują się coraz bardziej bzdurnymi rzeczami, ale nie miejmy im za złe. W końcu dzięki temu przyczyniają się do popularyzacji nauki.
Mimo, że trwają jeszcze święta, napiszę dziś o czymś ,,z innej beczki”. Rzecz ma się do średniowiecznej ballady Herr Mannelig. Opowiada ona historię górskiej trollicy (huldra), chcącej zostać człowiekiem. Wierzy ona, że jeśli wyjdzie za Pana Manneliga (Herr Mannelig) stanie się człowiekiem. Ofiarowuje mu wspaniałe dary lecz on odmawia, gdyż trollica nie jest chrześcijanką.
Mimo, że ballada ma już swoje lata(a raczej stulecia), ciągle inspiruje artystów muzyki folkowej i metalowej. Jest ona przykładem, tego iż, jeżeli coś jest dobre to przeżyje wieki. Dajcie się uwieść w te bożonarodzeniowe południe pięknej melodii i oczywiście tekstowi, którego tłumaczenie pod trzema wykonaniami zamieszczam.
Pewnej nocy, kiedy nie nastał jeszcze świt
Kiedy pierwszy kur jeszcze nie zapiał
Do pana zamku przyszła chcąc oddać rękę mu
córka trolla, z gór czarownica.
Herr Mannelig, Herr Mannelig, weź za żonę mnie
jam przecież taka jest hojna
Usłyszeć mogę tylko od ciebie tak lub nie
Czy tego chcesz czy nie.
Dwanaście pięknych ja rumaków tobie dam
które pasą się w gaju cienistym
Nie poznał jeszcze siodła żadnego konia grzbiet
ni pysk żaden nie gryzł wędzidła.
Dwanaście murowanych młynów tobie dam
Które stoją od Tillo do Terno
Ich żarna tak czerwone jak ognie piekła są
Ich koła aż świecą od srebra.
Piękny miecz złocony ja tobie jeszcze dam
w boju nigdy cię on nie zawiedzie
Gdy piętnastu złotych pierścieni zabrzmi klang
wróg ucieknie z pola w popłochu.
Dodam też koszulę tak białą niby śnieg
co z zamorskich jedwabiów jest tkana
Nie znajdziesz drugiej takiej choćbyś świat cały zszedł
Tobie tylko ją ofiaruję.
Dary te królewskie chętnie przyjąłbym
gdybyś była córką Kościoła
Lecz tyś jest córką trolla, starego czarta z gór
siostrą diabła, dziedziczką Necka.
I w ciemność precz odeszła córka trolla z gór
w mroku lasów cichła jej skarga
Jeślibym rycerza za męża mogła wziąć
Ma udręka by się skończyła.
Herr Mannelig, Herr Mannelig, weź za żonę mnie
jam przecież taka jest hojna
Usłyszeć mogę tylko od ciebie tak lub nie
Czy tego chcesz czy nie.
Jeśli świętujesz rób to (oraz wszystko inne) świadomie i z przekonaniem żeby nie potwierdzać dość przykrego wniosku, że “istotą przyjęcia jest właśnie ten stół, on jest w centrum uwagi, to tam wszyscy są skupieni (“Świąteczne obżarstwo”). Może pomoże w tym artykuł ze stron polskiego radia “Dlaczego grudzień?”.
A przy okazji jest może wśród czytelników jakiś astronom i podzieli się informacją jaki obiekt powinien w tym roku rozpocząć wigilie (Co zaświeci w Wigilię)
